• 02/04/2006 01:38
• 

• Git! 0

  Kit! 0

wprawdzie byl jednym z producentów, ale... widział ktoś?

• 16/04/2006 02:57
• 

• Git! 0

  Kit! 0

juz mi sie sciagnal... czekam na troche wolnego czasu i cos napisze;) na pewno wszyscy siedza jak na szpilkach:D

• 27/04/2006 15:11
• 

• Git! 0

  Kit! 0

ogladalem ten film kilka dni temu
jest inny od wszystkich w koncu to autobiografia
zyciowy, smutny, czasami przerazajacy, pokazuje skutki patologii
ciekawy
i muzyka tez ciekawa

• 30/04/2006 18:57
• 

• Git! 0

  Kit! 0

przygnebiajacy,ale w prawdziwy sposob.i to go czyni interesujacym

• 07/05/2006 23:07
• 

• Git! 0

  Kit! 0

Inaczej się ten film ogląda teraz, kiedy wszystko już wiadomo, recenzji mnóstwo, opinii również, a inaczej zupełnie było na pokazie w Cieszynie. Pamiętam,że Tarnation było wyświetlane drugiego dnia festiwalu i przynajmniej na mnie zrobiło wówczas spore wrażenie. To był taki kopniak na dzieńdobry. Kawałek histerycznego kina, podejrzanie prawdziwego i niepokojąco manipulującego widzem zarazem. To było coś.

• 08/05/2006 09:06
• 

• Git! 0

  Kit! 0

Właśnie moim zdaniem to recenzje położyły ten film.
Szczerze mówiąc. zupełnie czego innego spodziewałam się po
określeniach "psychodeliczny do bólu" , "trauma dzieciństwa" ,
"rewelacja".Poszłam do kina z nastawieniem na 'kopniaka'a tu... nic.No może nie do końca nic,ale nie 'to coś'.Nie zostałam porażona,dzieciństwo Jonathana było ciężkie,ale nie nazwałabym go od razu traumą-bez przesady.Wiem,że się czepiam trochę merytorycznej części i wiem też ,ze nawet najciekawsze życie jest nudniejsze od filmowej fikcji.
Nie twierdzę,że jest zły-jest prawdziwy ( jeśli przed kamerą nawet własną można być prawdziwym),rewelacyjnie zmontowany(Gus jednak wie co robi :) ), w pewnych momentach zaskakujący.
Sądze,że gdybym oglądała go bez czytania żadnych opinii wyszłabym z kina z innym nastawieniem,bo czegoś takiego jeszcze nie było,a tak?Tak mogę podziękować recenzjom...

Ale mimo wszystko film powinno się zobaczyć. :)

• 25/05/2007 00:54
• 

• Git! 0

  Kit! 0

Obejrzałem. I generalnie mnie jednak bardzo kopnął. Może troche własnie dlatego, że oglądałem Tarnation jako jeden z kolejnych filmów Santa... wczuwając sie w klimat i czekając co sie stanie zaraz.
Najbardziej mnie poruszyły sceny z dziecinstwa, ta jego gra przed kamerą, próba bycia kimś... no po prostu kimś. To było nawet bardziej przejmujące niż jego tekst o wykorzystywaniu seksualnym w dzieciństwie.
Warto obejrzec ten film, bo jest bliższy niż by sie mogło wydawać.