On nie był może na boisku zbyt dynamiczny, za to jego gra dynamiczna jak najbardziej. Nie musiał szybko biegać, bo po prostu wolał szybko myśleć i doskonale wiedział, że piłka zawsze jest szybsza od zawodnika. Co wcale nieznaczy, że nie miał dryblingu. Ale nie był to drybling oparty na szybkości, lecz przede wszystkim na technice i przewidywaniu ruchów rywali, drybling realizowany niemal w miejscu, "na stojąco". To nieprawdopodobne, ale Kazik - gracz formalnie ofensywny - lepiej "czytał" zamierzających go zneutralizować rywali, niż oni jego. Potrafił bez opanowania piłki z zegarmistrzowską precyzją podać na dużą odległość do partnera ustawionego optymalnie, a zarazem w miejscu dla przeciwników nieoczekiwanym.Takim jednym zagraniem błyskawicznie zmieniał układ sił na boisku, jak mówią fachowcy - "odwracał grę". Lepiej w tamtych czasach nie potrafił czynić tego chyba nikt na świecie. Brazylijczyk Gerson trochę za bardzo piłeczkę pieścił, Anglik Charlton grał bardziej mechanicznie, a Niemiec Netzer gorzej od Deyny wyważał proporcje między akcjami indywidualnymi i zespołowymi. Nic więc dziwnego, że u szczytu swej kariery, i zarazem w zenicie wspaniałej reperezentacji Kazimierza Górskego, jego imiennik został zaliczony do trójki najlepszych piłkarzy świata, w towarzystwie takich legend jak Johan Cruyff i Franz Becenbauer. Kazik zasłynął jako prekursor w supernowoczesnym jak na tamte czasy rozgrywaniu piłki, prowadzeniu gry, drygowaniu zespołem, czyli - jako niepowtarzalny środkowy pomocnik (stosowano wówczas system 1+4+3+3). To przyspieszał, to zwalniał, fenomenalnie regulował tempo akcji. A jak wspaniale strzelał z daleka, jak nieprawdopodobną nadawał piłce rotację przy rzutach wolnych! To, czym dziś czaruje w tej dziedzinie Brazylijczyk Roberto Carlos i Anglik David Beckham, to przy Kaziku zaledwie przedszkole... A kilka ważnych meczów udowodniło, że był znacznie wszechstronniejszy od swych konkurentów do miana króla światowego futbolu. Źródło: http://www.deyna.info

Mniej