"Słynne stwierdzenie Lacana: nieświadomość jest ustrukturyzowana jak język , stanowi również przypis do natury pragnienia. Według Lacana zachowuje się ono w dokładnie taki sam sposób, jak język: porusza się nieustannie od przedmiotu do przedmiotu (od znaczącego do znaczącego), i nigdy nie odnajdzie pełnej satysfakcji, tak jak znaczenie nigdy nie będzie pełną obecnością. „Pragnienie - pisze Lacan - określać trzeba pragnieniem Innego, jako że od początku jest pragnieniem jego pragnienia. Co czyni, że zgoda wśród pragnień jest do pomyślenia, choć też nie bez niebezpieczeństw. Z tej racji, że układają się one w ciąg, a ten przypomina procesję ślepców Breughla - każdy bez wątpienia ręka w rękę z poprzedzającym go, choć nikt nie wie, dokąd wszyscy zmierzają”. Pozostaje na zawsze nieusatysfakcjonowane i nie zna swego kresu. Ono również działa na zasadzie metafory: zawsze jest obok swego obiektu satysfakcji, i metonimii: bierze część (obiekt zastępczy) za całość (obiekt utracony). A zatem, reasumując to, co dla nas jest z tego wszystkiego najważniejsze, według Lacana możemy równie dobrze powiedzieć, że struktura nieświadomości jest językowa, co, że wyznaczana jest przez pragnienie. Język jest bowiem z jednej strony system opozycji, z drugiej systemem otwartym, będącym w ciągłym ruchu znaczących przemieszczających się w pogoni za tym, co, pozostając w stanie pierwotnego wyparcia, z założenia nie daje się pochwycić w ich sieć." Lacan po Polsku

Mniej