Rafał Wojaczek to postać niezwykła na polskiej scenie poezji współczesnej. Za życia przez wielu był odtrącany z niesmakiem, dziś podobny los spotyka często jego poezję. Jednak jego wiersze mają w sobie niezwykłą moc przyciągania. Wciąż fascynują obscenicznością, ukazywaniem życia, miłości i śmierci obdartych ze wszelkich świętości. Jego wiersze czytają przede wszystkim młodzi, dorastający ludzie, wrażliwi poeci, buntujący się przeciw zastanej rzeczywistości. Może wynika to z tego, że Wojaczek nigdy nie dojrzał, a może przeciwnie - zobaczył zbyt wiele... Był alkoholikiem, awanturnikiem, leczył się przez pewien czas w szpitalu psychiatrycznym, kilkakrotnie próbował popełnić samobójstwo (zmarł po przedawkowaniu środków nasennych). Twórczość Wojaczka cechuje niezwykły kunszt poetycki, wirtuozeria i wyszukana metaforyka. Język jego poezji jest naturalistyczny i brutalny, wypełniony prozaizmami i wulgaryzmami. Z drugiej strony, pod dosadną warstwą językową, odnaleźć można głęboki liryzm czy wyrafinowany symbolizm. Podmiot liryczny mówi najczęściej o bólu, jest wyalienowany i samotny, uparcie penetruje mroczne zakątki ludzkiej duszy, bada swoje lęki, niepokoje, obsesje. Wojaczek to duchowy ekshibicjonista. Jego bunt wynikał z całkowitego nieprzystosowania do świata, prowadził go do autodestrukcji, a ostatecznie popchnął do samobójstwa.

Mniej